Wat trauma met je kan doen

Themamaand: trauma/ptss | blogschrijver: Janine Jacobs

De maand oktober staat in het teken van “trauma” binnen de Vitaliteitsgroep. Een belangrijk thema dat aandacht verdient. Weet je dat “trauma” een Grieks woord is en “wond” betekent? Aan het ontstaan van deze wond ligt een schokken​de gebeurtenis (eenmalig of vaker voorkomend) ten grondslag. Toen ik mijn schokkende gebeurtenis opliep, stonden zowel ik als mijn omgeving er niet bij stil dat dit voor mij een traumatische ervaring was.


Ik neem je mee naar de vorige eeuw. Het is 2 mei 1976 en ik doe mee aan een belangrijke turnwedstrijd. Na 8 jaar turnen was ik zogenaamd klaar voor deze wedstrijd in een grote zaal met tribune. Het leek net alsof ik mee deed aan de Olympische Spelen. De verschillende onderdelen waren verspreid over de grote zaal. Ik weet nog dat ik best nerveus was. Niet voor het “paard”, die oefening vond ik leuk en beheerste ik. Echter voor de oefening op de ongelijke spanbrug was ik wel nerveus. De eerste oefening ging goed, het paard. Daarna volgde de ongelijke spanbrug. Eén onderdeel beheerste ik nog niet goed en dat was spreidsprong op de hoge legger, doordraaien, met bekken tegen lage legger, boven loslaten en dan draaien om de lage legger. Misschien voel je het al aankomen, daar ging het mis. Ik liet boven te vroeg los met het gevolg dat ik met mijn hoofd/nek op een dun matje terecht kwam, geen lucht meer kreeg (mijn luchtpijp werd even door de verschuiving van de nekwervels dichtgeknepen), mijn hoofd niet meer naar links kon bewegen en opstaan al helemaal niet ging. Gelukkig kon ik na een paar seconde weer ademen. Diagnose: nekbreuk: derde halswervel verschoven, verbrijzeld en gekanteld. Het wereldje van een 13 jarige stortte toen in, alles werd letterlijk en figuurlijk onder mij uitgehaald. Mijn wereld stond op zijn kop. Natuurlijk realiseer je je later dat ik mega veel geluk heb gehad want ik leefde nog en had geen dwarslaesie.


De tijd die daarna volgde was geen leuke tijd. Dat realiseerde ik me toen heus wel, maar later eigenlijk veel meer. In het moment gebeuren zoveel dingen dat je niet toekomt aan realisatie en verwerken. Uiteindelijk heb ik drie maanden plat gelegen in het ziekenhuis, met schroeven in mijn schedel geboord waar 12 kg aan hingen om de halswervels weer boven elkaar te krijgen. Dat lukte niet voor 100 % in Maastricht en ben toen met de ambulance vervoerd naar Heerlen waar ik 3 weken bijna 90 graden met het hoofd naar achteren heb moeten liggen alvorens ik geopereerd werd om de halswervels vast te zetten en ingegipst te worden van heupen tot en met mijn hoofd, waarmee ik 6 maanden naar school heb moeten gaan.


Als ik foto’s zie uit die tijd, zie ik een droevig meisje dat gevangen zat in zichzelf en in het gipsharnas. Ik was veranderd van extrovert naar introvert wat zijn weerslag heeft gehad op mijn jeugd: negatief zelfbeeld, laag eigenwaarde, onzeker, somber, sociaal wenselijk, muurtjes ophouden. De doorzetter, want ik geef niet snel op, is daar ook wel uit voortgekomen.

Na mijn 18de werd alles wel positiever, maar de impact van deze gebeurtenis is toen echt onderschat. Zeker ook vanwege het feit dat ik wel bijvoorbeeld geholpen ben met opnieuw leren lopen en mensendieck therapie heb ondergaan, maar nooit psychische hulp heb gekregen. Natuurlijk heb ik steun ontvangen van mijn lieve ouders, familie en uit mijn omgeving, maar gerichte ondersteuning zou wel heel wenselijk zijn geweest. 


Gedurende de vele jaren die volgen, heb ik onbewust gewerkt aan mijn trauma. Onder andere door de studies die ik heb gevold, faalangsttrainster en coach geworden ben, maar ook door een traject bij een psycholoog na een burn-out en eigen coachsessies. Maar de “trauma-trigger” werd niet wezenlijk aangeraakt. De latente impact bleef. En geloof het of niet, in zomer 2019, onderga ik EFT sessies en zij weet mij zo te begeleiden dat er vanuit het “niets” de associatie plopte van de ongelijke spanbrug en zijn spandraden naar de deur (symbool voor de weg naar mijn hart) die overeind werd gehouden door diezelfde draden. Een kwartier heb ik niets kunnen zeggen, heb alleen maar gehuild. Jemie, wat was dat heftig, onverwacht, bevrijdend en helend. Wauw wat een bevestiging van de noodzaak van afgestemde persoonlijke ondersteuning voor het welzijn van de mens en voor de behandeling van traumatische ervaringen. Dit klinkt zo evident, maar is heus niet een vanzelfsprekendheid.


Het is essentieel de ‘wond’ te genezen onder begeleiding zodat er weer sprake is van geborgenheid, veiligheid, zelfontplooiing, zelfliefde, vergeving, positieve gedachten, ontspanning en vrijheid.

Liefdevolle groet,
Janine - Burn-out coach VitaliteitsGroep

Janine Jacobs

Janine Jacobs
Met veel passie en toewijding ben ik er voor je. Open staan voor persoonlijke groei betekent bereid zijn om te werken aan je zelfvertrouwen en meer te geloven in jezelf waarmee je jouw zelfbeeld, eigenwaarde en innerlijk kracht een enorme boost geeft.